دانشگاه رازی آموزش و مدیریت کارآفرینی 2980-9436 4 4 2026 01 01 Entrepreneurial Comeback from Failure: Uncovering the Antecedents of Re-Entry Intentions in International Entrepreneurship بازگشت کارآفرینانه از شکست: واکاوی پیشایندهای قصد ورود مجدد به کارآفرینی بین‌الملل 97 116 4065 10.22126/eme.2025.12514.1208 FA بهزاد محمدیان گروه مدیریت، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-2157-5113 مرضیه طهماسبی گروه کسب‌وکار جدید، دانشکده کارآفرینی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0001-2368-7066 ساتش سوخای گروه مطالعات مدیریت، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه وست ایندیز، سنت آگوستین، ترینیداد و توباگو. 0009-0000-8738-7428 Journal Article 2025 07 28 With the growing expansion of entrepreneurial activities at the international level, business failure has become an inevitable yet influential phenomenon with profound economic, psychological, and social consequences. However, failure can also serve as an opportunity for learning and growth, particularly when learning mechanisms are effectively activated. Accordingly, this study aims to identify and analyze the antecedents of re-entry intention into international entrepreneurship after failure. The research employed a quantitative–quantitative mixed approach. In the first stage, 20 potential criteria affecting re-entry intention were extracted from the literature and expert opinions and prioritized using the Best–Worst Method (BWM), based on evaluations from 15 international entrepreneurship experts and practitioners. In the second stage, the 10 most significant criteria were structured and analyzed through Interpretive Structural Modeling (ISM) to examine the interrelationships and hierarchical dynamics among them. The findings reveal that among the four main categories—cognitive, individual, organizational, and institutional factors—the components of entrepreneurial alertness, learning from failure, fear of failure, entrepreneurial orientation, national culture, entrepreneurial ecosystem, prior experience, entrepreneurial identity, networks, managerial team, and family were identified as the most influential. The ISM results classified these components into five hierarchical levels, offering a comprehensive view of their interconnections. At the fifth level, the fundamental factors of entrepreneurial ecosystem and prior experience act as key enablers that provide the foundation for other components. The fourth level includes entrepreneurial identity and learning from failure, which emerge under the influence of the foundational factors and prepare the ground for higher-level constructs. Networks, positioned at the third level, serve as mediating and facilitating elements between individual and environmental dimensions. At the second level, national culture and managerial team function as contextual social and organizational factors that shape motivation and re-entry tendencies. Finally, entrepreneurial alertness, fear of failure, and entrepreneurial orientation appear at the first level, representing the ultimate outcomes of the interactions among all preceding factors. Overall, the hierarchical structure highlights that developing a dynamic entrepreneurial ecosystem and fostering early entrepreneurial experiences can gradually lead to the emergence of other key components influencing re-entry into entrepreneurship. The findings contribute to the theoretical understanding of post-failure entrepreneurial behavior and offer practical insights for policymakers and support institutions in designing retraining, counseling, and empowerment programs for failed entrepreneurs seeking to reengage in entrepreneurial activities. با گسترش فعالیت‌های کارآفرینانه در سطح بین‌الملل، شکست کسب‌وکار به پدیده‌ای اجتناب‌ناپذیر اما تأثیرگذار تبدیل شده است که پیامدهای اقتصادی، روان‌شناختی و اجتماعی گسترده‌ای دارد. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف تحلیل پیشایندهای قصد بازگشت به کارآفرینی بین‌المللی پس از شکست انجام شده است. این پژوهش با رویکرد ترکیبی کمی–کمی انجام شد. در گام نخست، ۲۰ معیار مؤثر بر قصد بازگشت بر اساس مرور ادبیات و نظر خبرگان استخراج و با استفاده از روش بهترین بدترین توسط ۱۵ نفر از متخصصان و فعالان کارآفرینی بین‌المللی اولویت‌بندی شد. در گام دوم، ۱۰ معیار با بالاترین اهمیت با بهره‌گیری از مدل‌سازی ساختاری تفسیری سطح‌بندی و روابط میان آن‌ها بررسی گردید. نتایج نشان داد که در میان چهار گروه اصلی شامل عوامل شناختی، فردی، سازمانی و نهادی، مؤلفه‌های هوشیاری کارآفرینانه، یادگیری از شکست، ترس از شکست، گرایش کارآفرینانه، فرهنگ ملی، زیست‌بوم کارآفرینی، تجربه‌ی پیشین، هویت کارآفرینانه، شبکه‌ها، تیم مدیریتی و خانواده بیشترین اهمیت را دارند. تحلیل ساختاری نشان داد این عوامل در پنج سطح سلسله‌مراتبی قرار می‌گیرند. در سطح پنجم، دو عامل بنیادی زیست‌بوم کارآفرینی و تجربه‌ی پیشین قرار دارند که بستر شکل‌گیری سایر مؤلفه‌ها را فراهم می‌سازند. در سطح چهارم، هویت کارآفرینانه و یادگیری از شکست قرار گرفته‌اند که تحت تأثیر عوامل زیربنایی بوده و زمینه‌ساز شکل‌گیری سایر سطوح هستند. شبکه‌ها در سطح سوم نقش واسطه‌ای میان عوامل فردی و محیطی ایفا می‌کنند. در سطح دوم، فرهنگ ملی و تیم مدیریتی به‌عنوان عوامل زمینه‌ای اجتماعی و سازمانی بر انگیزش و تمایل به بازگشت اثرگذارند. در نهایت، هوشیاری کارآفرینانه، ترس از شکست و گرایش کارآفرینانه در سطح نخست قرار دارند که حاصل تعامل همه عوامل پیشین هستند. به‌طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهند ایجاد زیست‌بوم کارآفرینی پویا و تقویت تجربیات اولیه کارآفرینانه می‌تواند به شکل‌گیری تدریجی سایر مؤلفه‌های مؤثر بر بازگشت به کارآفرینی کمک کند. این پژوهش ضمن توسعه چارچوب نظری رفتار کارآفرینانه پس از شکست، می‌تواند راهنمایی برای سیاست‌گذاران و نهادهای حمایتی در طراحی برنامه‌های بازآموزی، مشاوره و توانمندسازی کارآفرینان شکست‌خورده باشد. https://eme.razi.ac.ir/article_4065_84211f88cd1dc642278fdb1f13e7122a.pdf