تأثیر تاب‌آوری کارآفرینانه بر عملکرد کسب‌وکارهای نوپا: نقش میانجی یادگیری از شکست و خودکارآمدی کارآفرینانه و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی

زمینه و هدف: هدف از ای پژوهش تبیین سازوکارهای اثرگذاری تاب‌آوری کارآفرینانه بر عملکرد کسب‌وکارهای نوپا از طریق آزمون نقش میانجی یادگیری از شکست و خودکارآمدی کارآفرینانه و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی ادراک‌شده در بستر کسب‌وکارهای نوپای ایرانی بوده است.

روش پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کارآفرینان و مدیران کسب‌وکارهای نوپا با حداکثر ۵ سال سابقه فعالیت در استان‌های تهران، البرز و قزوین بود. نمونه‌گیری به روش هدفمند در دسترس انجام شد و ۲۵۴ پرسشنامه قابل استفاده گردآوری گردید. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های استاندارد با مقیاس پنج‌گزینه‌ای لیکرت بود. روایی و پایایی ابزار با استفاده از روایی محتوایی، روایی همگرا، روایی واگرا، آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تأیید شد.

نتایج: یافته‌ها تمامی نه فرضیه پژوهش را تأیید کرد. تاب‌آوری کارآفرینانه تأثیر مستقیم مثبت و معناداری بر عملکرد کسب‌وکارهای نوپا داشت. تاب‌آوری بر یادگیری از شکست و خودکارآمدی کارآفرینانه تأثیر مثبت و معنادار داشت. یادگیری از شکست بر خودکارآمدی و عملکرد تأثیر مثبت و معنادار داشت. خودکارآمدی نیز بر عملکرد تأثیر مثبت و معنادار داشت. نقش میانجی یادگیری از شکست و خودکارآمدی در رابطه بین تاب‌آوری و عملکرد تأیید شد. حمایت اجتماعی ادراک‌شده رابطه بین تاب‌آوری و یادگیری از شکست را تعدیل کرد؛ به‌گونه‌ای که در سطوح بالاتر حمایت اجتماعی، این رابطه قوی‌تر بود. مدل پژوهش ۵۲ درصد از واریانس عملکرد کسب‌وکارهای نوپا را تبیین کرد و از قدرت پیش‌بینی مناسبی برخوردار بود.

نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد تاب‌آوری کارآفرینانه از طریق یادگیری از شکست و خودکارآمدی کارآفرینانه موجب بهبود عملکرد کسب‌وکارهای نوپا می‌شود. این نتایج بر اهمیت تقویت سازوکارهای روان‌شناختی و اجتماعی در فرآیند رشد کسب‌وکارهای نوپا تأکید دارد. از این رو، تقویت تاب‌آوری کارآفرینان و نظام‌های حمایتی می‌تواند اثربخشی فعالیت‌های نوآورانه را افزایش دهد.